Instytut Dziennikarstwa

W ostatnich latach zauważalny jest na polskim rynku wydawniczym wzrost liczby publikacji, podejmujących zagadnienia z zakresu szeroko rozumianej nauki o komunikowaniu. Wydaje się, że ich mnogość znamionuje pewną potrzebę nabywców - obywateli wolnej Polski, która przeżywa dynamiczny rozwój środków masowego przekazu. Źródeł owej potrzeby można szukać w rosnącej świadomości, coraz większej rzeszy Polaków, o tym, że media w systemie demokratycznym odgrywają kluczową rolę. Taka diagnoza niesie za sobą daleko idące konsekwencje. Wynika z niej, iż prowadzenie badań naukowych, porządkujących i strukturalizujących przestrzeń medialną, która przecież ekspansywnie oddziałuje na społeczeństwo i władzę, wydają się być jedną z najważniejszych płaszczyzn zrozumienia nowoczesnego państwa. Jeśli tak, to badacze, naukowcy powinni nieustannie zadawać sobie pytania - w jaki sposób badać media i jak rozwijać metody badawcze, służące lepszemu poznaniu i zrozumieniu ich poetyki?

W tym miejscu dotykamy myśli przewodniej organizatorów tej konferencji. Otóż o medioznawstwie, a więc nauce o mediach, nierzadko mówi się w kategoriach autonomicznej dyscypliny naukowej. Jeśli tak jest, to należy uważniej pochylić się nad kwestiami, dotyczącymi metodologii nauki o mediach.

Organizując I Ogólnopolską Konferencję Metodologiczną Medioznawców pt. „Zawartość mediów – metody, badania, postulaty", dostrzegamy konieczność integracji środowiska medioznawców wokół zagadnień metodologicznych nauki o mediach oraz wychodzimy naprzeciw tej potrzebie. Dlatego też chcielibyśmy zaprosić Państwa do udziału w niniejszej konferencji i podzielenia się własnymi badaniami, obserwacjami, jakie z nich płyną, teoretycznymi modelami analizy zawartości mediów czy wreszcie paradygmatycznymi ujęciami metodologii badań o mediach, co pozwoli nam - jak mamy nadzieję - jednoznacznie sformułować cele i zakres medioznawstwa jako autonomicznej dyscypliny naukowej.

Mając świadomość eklektycznego charakteru nauki o komunikowaniu, promowane będą wystąpienia-raporty, które opierają się na przeprowadzonych badaniach (schemat prezentacji: metodologia badania, raport badawczy, wyniki a teoretyczne założenia analizy oraz wnioski szczegółowe i uogólniające) w orientacji empiryczno-funkcjonalnej i kulturalno-semiotycznej (W. Pisarek, Wstęp do nauki o komunikowaniu, Warszawa 2008, s. 192-198), za pomocą m. in. analizy zawartości, krytycznej analizy dyskursu, a także teorii agenda-setting, kultywacji czy spirali milczenia, przez co również całego spektrum metod z zakresu, jakże bliskich medioznawstwu, badań socjologicznych, kulturoznawczych, psychologicznych, antropologicznych, psycholingwistycznych i etnograficznych (takie jak np. ankiety,  obserwacje zewnętrzne, fokusy, wywiady pogłębione, CAWI, CAPI, CATI, obserwacje uczestniczące, panele, copytest-ankieta, cloze procedure, dyferencjał semantyczny etc.).